สำนวนภาษาพูดที่ใช้บ่อยเมื่อเกิดข้อพิพาทหรือความขัดแย้ง เพื่อระงับความโกรธของอีกฝ่าย และชักชวนให้ใจเย็นเจรจาหาทางออกร่วมกันอย่างสันติ
แสดงถึงช่วงเวลาสั้นๆ เป็นการชั่วคราว หรือในขณะนั้นกะทันหันจนทำได้ยาก มักใช้ในประโยคปฏิเสธและประโยคคำถาม ('ชั่วขณะ / ในเวลานี้ยัง...')
ใช้ในภาษาพูด หลังจากที่ให้เหตุผลข้อหนึ่งไปแล้ว เพื่อเสริมเหตุผลหรือข้ออ้างเพิ่มเติมที่มีน้ำหนักมากขึ้น ('ยิ่งไปกว่านั้น / อีกอย่างหนึ่ง')
หมายถึงการตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยู่ตรงกลางระหว่างสองฝ่าย ทำตามฝ่ายนี้ฝ่ายนั้นก็ไม่พอใจ ลำบากใจทั้งสองข้าง
สำนวนภาษาพูดที่หมายถึง ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ไม่สามารถโน้มน้าวหรือควบคุมอีกฝ่ายได้ มีน้ำเสียงยอมจำนนหรือจนปัญญา ('ยอมใจเลย / จนปัญญาจะจัดการ')
ใช้เป็นคำนำหน้าหน้าคำกริยาบางคำ เพื่อแสดงความเคารพอย่างสูงและถ่อมตนต่อคู่สนทนา (เช่น '拜读' ขอกราบอ่านด้วยความเคารพ, '拜访/拜见' เข้าพบเพื่อกราบเยี่ยม)
คำสุภาพเชิงถ่อมตน หมายถึงการยอมรับว่าคำพูดหรือการกระทำของตนอาจดูไม่สุภาพหรือล่วงเกิน ใช้เป็นคำเกริ่นอย่างอ่อนน้อมเมื่อต้องขอร้องหรือถามคำถามสำคัญ ('ขอประทานโทษที่อาจเป็นการเสียมารยาท / ขออนุญาตอาจเอื้อม')