บทเสริมบอกระดับ: ใช้คำช่วยโครงสร้าง '得' วางหลังคำกริยาเพื่ออธิบายหรือประเมินระดับ ผลลัพธ์ หรือลักษณะของการกระทำ
เมื่อคำกริยามีกรรมและบทเสริมบอกระดับ จะต้องพูดซ้ำคำกริยาหลังกรรม (กริยา+กรรม+กริยา+得) หรือย้ายกรรมมาไว้ข้างหน้า (กรรม+กริยา+得)
รูปปฏิเสธของบทเสริมบอกระดับ: ให้วาง '不' ไว้หน้าคำคุณศัพท์ที่เป็นบทเสริม ห้ามวางหน้าคำกริยาเด็ดขาด
คำกริยานุเคราะห์ '会' แสดงถึงทักษะที่เรียนรู้มา (เป็น/ทำได้) หรือแสดงถึงความเป็นไปได้และการคาดเดา (จะ/คงจะ)
คำกริยานุเคราะห์ '得' (ออกเสียง děi) แสดงความจำเป็นตามสถานการณ์ (ต้อง/จำเป็นต้อง) รูปปฏิเสธคือ '不用' (ไม่ต้อง)