แสดงความคิดหรือการตัดสินในอดีตที่ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าไม่ถูกต้อง ('หลงคิดว่า / นึกว่า...') แตกต่างจาก 认为 ที่หมายถึงมีความคิดเห็น
คำช่วยท้ายประโยคแสดงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ในประโยคคำถามใช้ถามเพื่อทบทวนสิ่งที่เคยรู้แต่ลืมไปชั่วคราว ('...นะ / ...นะเนี่ย')
ส่วนแทรกต้นประโยคเพื่อแสดงการประเมิน การตัดสิน หรือพิจารณาจากมุมมองหนึ่ง ('พูดถึงเรื่องนี้...', 'ดูๆ ไปแล้ว...', 'คำนวณดูแล้ว...') กริยาที่พบบ่อย: 说, 看, 想, 算, 论
กริยาวิเศษณ์หมายถึง 'เอาแต่... / แค่... เท่านั้น' หน้ากริยาหรือคุณศัพท์ หรือ '光 + คำนาม + 就 + จำนวน' เพื่อแสดงว่าเฉพาะสิ่งนี้ก็มีปริมาณมากแล้ว
คำสันธานขึ้นต้นประโยคหลังเพื่อเสริมเหตุผลเพิ่มเติม ('อีกอย่างหนึ่ง... / ยิ่งไปกว่านั้น...')
แสดงการคาดเดาที่ไม่แน่นอน: 'ไม่แน่ว่า / อาจจะ / เผลอๆ'
สรรพนามคำถามสองตัวรับกันหน้าหลัง โดยสิ่งแรกกำหนดสิ่งหลัง ('มีอะไรก็พูดอย่างนั้น / อยากไปไหนก็ไปที่นั่น')